Ze verliest repen, lappen,
hele stukken vlees
vliegen van haar weg
haar heupen smelten
haar billen brandt ze af

ze kleedt uit
gaat wijd
splijt
doet boete
verdwijnt bijkans
ze zint op verlichting

het doek gaat open
een laaiend publiek
slaat vlammend naar haar uit
golft als waanzin aan haar voeten




en zij is ijs
zij is eindelijk bevroren
geen brand
geen vacht
geen verleden

geen hand kan haar vlees nog raken
want zij is geen vlees
iedere liefkozing komt te laat
zij is enkel botten
en wraak




Lotte Asveld


Terug naar gedichten
Volgend gedicht